Κ. Πουλάκης για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού: «Όχι στην προχειρότητα και τη μικροπολιτική σκοπιμότητα – Προϋποθέσεις η σε βάθος μελέτη και η πραγματική διακομματική συναίνεση»

ψηφοςΣτο πάνελ του συνεδρίου που διοργάνωσε η «Συν-πραξις», ένα think tank νέων Ελλήνων επιστημόνων από όλο τον κόσμο, με θέμα την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού, συμμετείχε το Σάββατο 17 Ιουνίου 2017 ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών, Κώστας Πουλάκης.

Στην παρέμβασή του, ο ΓΓ του ΥΠΕΣ τόνισε ότι η ψήφος των Ελλήνων του εξωτερικού αποτελεί «ένα θέμα με πολλαπλές και σημαντικές προεκτάσεις – ιδεολογικές, εθνικές, πολιτικές, συνταγματικές, αλλά και πρακτικές και τεχνικές», το οποίο, όπως είπε, «διαχρονικά στη χώρα μας αντιμετωπίστηκε συνήθως με προχειρότητα και με όρους μικροπολιτικής και σκοπιμότητας», γι’ αυτό και ενημέρωσε ότι πρόθεση του Υπουργείου είναι να διεξαχθεί αναλυτική συζήτηση, καθώς, όπως ανέφερε, «η με οποιονδήποτε τρόπο επίλυση του θέματος απαιτεί πρώτον σε βάθος μελέτη και δεύτερον πραγματική διακομματική συναίνεση».

Ο Κ. Πουλάκης αναγνώρισε ότι «σε ευρωπαϊκό επίπεδο η τάση είναι να καθιερώνονται διαδικασίες για την ψήφο των ευρισκόμενων στο εξωτερικό, μέσω επιστολικής ψήφου, ψήφου δι’ αντιπροσώπου ή άλλων πρόσφορων διαδικασιών», ωστόσο – σύμφωνα και με όσα δέχεται το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου – η μεταφορά της τάσης αυτής σε κάθε χώρα «πρέπει αναπόφευκτα να παίρνει υπόψη τις εθνικές ιδιαιτερότητες».

Στο πλαίσιο δε αυτό υπενθύμισε ότι «η Ελλάδα είναι μια χώρα που σε πολλές στιγμές της ιστορίας της γνώρισε μαζικά κύματα φυγής μεταναστών και επιδιώκει να διατηρήσει τους δεσμούς της με τους ομογενείς που ζουν εκτός επικράτειας», εξέφρασε δε την άποψη ότι ο συγκριτικά μεγάλος αριθμός των Ελλήνων του εξωτερικού, έχει «διττές συνέπειες: Αφ’ ενός μεν, πράγματι, δεν είναι δυνατό να αγνοείται ένα τόσο μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, αφ’ ετέρου όμως θα πρέπει να πάρουμε υπόψη μας ότι τυχόν μαζική άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των Ελλήνων του εξωτερικού είναι πιθανό να επιδρούσε καταλυτικά στη λήψη των αποφάσεων. Αποφάσεις οι οποίες όμως σε τελική ανάλυση και, νομίζω, πέραν πάσης αμφιβολίας αφορούν κυρίως όσους ζουν στην Ελλάδα».

Αναφερόμενος, άλλωστε, στο πρόσφατο μεταναστευτικό κύμα, υπό το βάρος της κρίσης, ο Κ. Πουλάκης παραδέχτηκε ότι «είναι διαφορετική η σχέση που έχει με την πατρίδα ο δεύτερης ή τρίτης γενιάς Έλληνας, που μπορεί και να μη μιλάει καν ελληνικά ή να έχει έρθει στην Ελλάδα μόνο για διακοπές, από το νέο κύμα μεταναστών, νέων κυρίως παιδιών που μεγάλωσαν στην Ελλάδα, μορφώθηκαν εδώ, έχουν εδώ τις αναμνήσεις τους, την οικογένειά τους, τους φίλους τους και αναγκάστηκαν να φύγουν υπό το βάρος της τρομακτικής ανεργίας των νέων, έχουν δε πιθανόν στο μυαλό τους την πρόθεση και την επιθυμία να επιστρέψουν, όταν τα πράγματα καλυτερέψουν», γεγονός που θα πρέπει, όπως είπε, να συνεκτιμηθεί στη λήψη των όποιων αποφάσεων.

Κλείνοντας δε, ο ΓΓ του ΥΠΕΣ υπενθύμισε ότι υπάρχει ένα ευρύτερο πολιτικό ζήτημα, «το πώς διαμορφώνουμε μία συνολική στρατηγική ενίσχυσης των δεσμών της ομογένειας με την Ελλάδα”, καθώς όπως ανέφερε, “η ψήφος των Ελλήνων της διασποράς θα πρέπει να είναι η κορωνίδα μιας πλειάδας πρωτοβουλιών που θα πρέπει να ληφθούν στην κατεύθυνση αυτή, ώστε να ενισχυθεί η εκατέρωθεν γνώση, όσμωση και αλληλεπίδραση, προκειμένου πράγματι ο απόδημος Ελληνισμός να γίνει ενεργό και ζωντανό κομμάτι της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας».

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας του Κ. Πουλάκη:

Κυρίες και κύριοι,

Φίλες και φίλοι,

Θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να συγχαρώ την ομάδα της «Σύνπραξις», καθώς και την ΚΑΠΑ Research, με την οποία συνεργάστηκε για την πραγματοποίηση της έρευνας μεταξύ των Ελλήνων που κατοικούν εντός και εκτός Επικράτειας, για την πρωτοβουλία να μελετήσουν και να ανοίξουν με τεκμηριωμένο τρόπο τη συζήτηση για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού.

Πρόκειται για ένα θέμα με πολλαπλές και σημαντικές προεκτάσεις – ιδεολογικές, εθνικές, πολιτικές, συνταγματικές, αλλά και πρακτικές και τεχνικές. Δυστυχώς, όμως, διαχρονικά στη χώρα μας αντιμετωπίστηκε συνήθως με προχειρότητα και με όρους μικροπολιτικής και σκοπιμότητας.

Σήμερα λοιπόν ελπίζω να πρωτοτυπήσω, αν θέλετε, σε σχέση με αυτή την κακή παράδοση.

Και – παρ’ όλο που ο χρόνος δεν θα μου επιτρέψει να είμαι όσο αναλυτικός θα ήθελα, θα προσπαθήσω να παρουσιάσω τις κυριότερες πλευρές, τους κυριότερους προβληματισμούς, που αποδεικνύουν ότι το θέμα της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού είναι πιο σύνθετο από ό,τι οι περισσότεροι πιστεύουμε.

Και επομένως, ότι η με οποιονδήποτε τρόπο επίλυση του θέματος απαιτεί πρώτον σε βάθος μελέτη και δεύτερον πραγματική διακομματική συναίνεση.

Πρώτα απ’ όλα επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω – παρ’ όλο που είμαι βέβαιος ότι όσοι και όσες βρίσκεστε σήμερα εδώ το γνωρίζετε – ότι κατά κυριολεξία δεν θα έπρεπε να μιλάμε για δικαίωμα ψήφου των αποδήμων.

Στην Ελλάδα εγγράφεται κανείς στους εκλογικούς καταλόγους αυτοδικαίως, με μόνη την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη και Δημότη κάποιου Δήμου. Επομένως, δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πώς θα διευκολυνθούν όσοι κατοικούν εκτός Επικράτειας να ασκήσουν το δικαίωμά τους αυτό.

Υπάρχουν κάποια προκαταρκτικά ερωτήματα, επί των οποίων η ελληνική κοινωνία, εντός και εκτός συνόρων, και το ελληνικό πολιτικό σύστημα πρέπει να απαντήσουν σχετικά με το θέμα αυτό.

Ένα θέμα που διαρκώς επανέρχεται κατά καιρούς στη δημόσια συζήτηση, ουδέποτε όμως συζητήθηκε συντεταγμένα και ειλικρινά.

Ερώτημα πρώτο : Πού στηρίζεται δικαιοπολιτικά το αίτημα για διευκόλυνση των κατοίκων του εξωτερικού να ασκήσουν το δικαίωμα του εκλέγειν;

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο η τάση είναι να καθιερώνονται διαδικασίες για την ψήφο των ευρισκόμενων στο εξωτερικό, μέσω επιστολικής ψήφου, ψήφου δι’ αντιπροσώπου ή άλλων πρόσφορων διαδικασιών.

Σχετικές είναι εξάλλου και οι αποφάσεις και κατευθύνσεις τόσο του Συμβουλίου της Ευρώπης, όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και βέβαια, ενόψει και του καθολικού χαρακτήρα της ψηφοφορίας – στοιχείο που βρίσκεται στον πυρήνα της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας – το τεκμήριο είναι αναμφίβολα υπέρ της διευκόλυνσης της συμμετοχής.

Ωστόσο, η εξειδίκευση του τεκμηρίου αυτού σε κάθε εθνικό πλαίσιο, πρέπει αναπόφευκτα να παίρνει υπόψη τις εθνικές ιδιαιτερότητες – σε κοινωνικό, πολιτικό, αλλά και νομικό επίπεδο.

Αυτό δέχεται άλλωστε και η νομολογία του ΕΔΔΑ, η οποία έχει αναφερθεί και στη χώρα μας με την υπόθεση Σιταρόπουλος και Γιακουμόπουλος κατά Ελλάδας.

Ενδεικτικά, λοιπόν, σε ό,τι αφορά τη χώρα μας, θα ήθελα να θέσω κάποιες παραμέτρους που οριοθετούν το αν και το πώς πρέπει να προσεγγίσουμε το θέμα της ψήφου των κατοίκων του εξωτερικού :

  • Πρώτον, ως γνωστόν, η Ελλάδα – ως χώρα που σε πολλές στιγμές της ιστορίας της γνώρισε μαζικά κύματα φυγής μεταναστών – έχει υιοθετήσει το “δίκαιο του αίματος”, προκειμένου να διατηρήσει τους δεσμούς της με τους ομογενείς που ζουν εκτός επικράτειας. Αντίθετα, χώρες που παραδοσιακά υποδέχονταν μεγάλα μεταναστευτικά κύματα, έχουν μία τελείως διαφορετική προσέγγιση τόσο στο δίκαιο της ιθαγένειας, όσο και στη συγκρότηση της έννοιας του λαού σε σχέση με το έθνος. Και βέβαια, θα πρέπει να πάρουμε υπόψη ότι η Ελλάδα είναι πια, εδώ και τουλάχιστον εικοσιπέντε χρόνια, και χώρα υποδοχής ευάριθμων μεταναστευτικών ροών, που διαβιούν πια στη χώρα μας.
  • Δεύτερον, λόγω των μαζικών ροών μεταναστών από την Ελλάδα προς το εξωτερικό που προανέφερα, ο απόδημος Ελληνισμός αριθμητικά αποτελεί ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του συνολικού πληθυσμού των Ελλήνων πολιτών, γεγονός με διττές συνέπειες : Αφ’ ενός μεν, πράγματι, δεν είναι δυνατό να αγνοείται ένα τόσο μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, αφ’ ετέρου όμως θα πρέπει να πάρουμε υπόψη μας ότι τυχόν μαζική άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των Ελλήνων του εξωτερικού είναι πιθανό να επιδρούσε καταλυτικά στη λήψη των αποφάσεων. Αποφάσεις οι οποίες όμως σε τελική ανάλυση και, νομίζω, πέραν πάσης αμφιβολίας αφορούν κυρίως όσους ζουν στην Ελλάδα. Και – προς αποφυγή παρεξηγήσεων – δεν αναφέρομαι σε κομματικές προτιμήσεις, τις οποίες άλλωστε δεν γνωρίζουμε για τους εκτός συνόρων συμπατριώτες μας. Θέλω όμως να θυμίσω ότι σε μια σειρά πρόσφατων εκλογών ή δημοψηφισμάτων σε χώρες της Ευρώπης, η ψήφος των κατοίκων του εξωτερικού κινήθηκε σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση από εκείνη των κατοίκων της χώρας.
  • Τρίτον, βάσει της ελληνικής εκλογικής νομοθεσίας, η εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους είναι αυτοδίκαιη/αυτόματη, στοιχείο κατά τη γνώμη μου θετικό καθώς διευκολύνει την πολιτική συμμετοχή. Αυτό όμως σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμία προϋπόθεση για την απόκτηση της ιδιότητας του εκλογέα, κάτι που δεν ισχύει σε άλλες χώρες. Για να το πω απλά, υπάρχουν χώρες οι οποίες ναι μεν δίνουν δικαίωμα επιστολικής ψήφου στους πολίτες τους που τη μέρα των εκλογών βρίσκονται στο εξωτερικό, όμως παράλληλα έχουν θεσπίσει ουσιαστικές προϋποθέσεις για την κτήση της ιδιότητας του εκλογέα, όπως π.χ. να έχει κατοικήσει για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα εντός της επικράτειας της χώρας, αποκλείοντας επομένως μεγάλο μέρος των δικών τους απόδημων.

Ας έρθω, όμως, τώρα στο δεύτερο και κατά τη γνώμη μου καίριο ερώτημα, που σχετίζεται άμεσα και με την έρευνα που πραγματοποίησε η “Συνπραξις” και η ΚΑΠΑ Research : Πώς αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη δεσμών με την Ελλάδα και, κατ’ ακολουθία, πώς οριοθετούμε την έννοια των Ελλήνων του εξωτερικού που θα πρέπει να διευκολύνονται στην άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος;

Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο σύνθετα και σοβαρά.

Γενικά, δεν νομίζω ότι υπάρχει επί της αρχής κανείς που να διαφωνεί ότι είναι διαφορετική η σχέση που έχει με την πατρίδα ο δεύτερης ή τρίτης γενιάς Έλληνας, που μπορεί και να μη μιλάει καν ελληνικά ή να έχει έρθει στην Ελλάδα μόνο για διακοπές, από το νέο κύμα μεταναστών, νέων κυρίως παιδιών που μεγάλωσαν στην Ελλάδα, μορφώθηκαν εδώ, έχουν εδώ τις αναμνήσεις τους, την οικογένειά τους, τους φίλους τους και αναγκάστηκαν να φύγουν υπό το βάρος της τρομακτικής ανεργίας των νέων, έχουν δε πιθανόν στο μυαλό τους την πρόθεση και την επιθυμία να επιστρέψουν, όταν τα πράγματα καλυτερέψουν.

Όταν όμως πάμε να βρούμε τα κριτήρια – που βάσει και της απόφασης του ΕΔΔΑ – καθορίζουν την ύπαρξη δεσμού ή μη με την Ελλάδα, τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα :

  • Πρώτον, η γνώση των πολιτικών πραγμάτων στην Ελλάδα, είναι σαφώς μία ένδειξη ότι κάποιος διατηρεί σχέση με τη χώρα και παρακολουθεί τις εξελίξεις. Όμως, επηρεάζεται σαφέστατα από το μορφωτικό επίπεδο και τον εν γένει βαθμό πολιτικοποίησης. Είμαι σίγουρος ότι πολύ από εσάς γνωρίζετε καλύτερα και έχετε πιο τεκμηριωμένη άποψη για τις πρόσφατες αγγλικές εκλογές, λόγου χάρη, από πολλούς βρετανούς πολίτες. Όμως αυτό δεν αρκεί για να ψηφίσετε. Κυρίως, όμως, για να μιλήσω πιο σοβαρά, το να εισάγουμε τη γνώση και την ενημέρωση ως παράμετρο, ως προϋπόθεση της ψήφου – όσο δελεαστικό και αν ακούγεται για όσους αγωνιούν για την ποιότητα της δημοκρατίας – μας γυρνά πίσω στην αριστοκρατία. Και αυτή η οπισθοδρόμηση δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
  • Δεύτερον, σαφέστατα το στοιχείο που μπορεί πιο εύκολα και άμεσα να μετρηθεί είναι αυτό της ύπαρξης περιουσίας ή της καταβολής φόρων στην Ελλάδα και, ως τέτοιο, θα μπορούσε πιθανόν να ληφθεί υπόψη. Επιτρέψτε μου όμως δύο παρατηρήσεις. Αφ’ ενός, η σύνδεση της ψήφου, έστω και εμμέσως, με την κτήση περιουσίας, προσωπικά δεν με βρίσκει σύμφωνο, γιατί παραπέμπει και πάλι σε μια τιμοκρατική αντίληψη της πολιτικής, σαν εκείνη που είχε εισάγει ο Σόλων στην αρχαία Αθήνα. Αφ’ ετέρου, δεν είναι κατ’ εμέ επαρκής ένδειξη ότι κάποιος επηρεάζεται από τις πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται στη χώρα τόσο, ώστε να πρέπει να διευκολυνθεί να έχει λόγο σε αυτές. Οι πολιτικές αποφάσεις είναι απείρως περισσότερα πράγματα από τη φορολογία. Είναι αυτές που επηρεάζουν την ανάπτυξη, την απασχολήση, τις υποδομές, την καθημερινότητα. Είναι αυτές που καθορίζουν αν θα έχουμε δουλειά ή όχι, αν θα έχουμε ένα καλό σχολείο για να στείλουμε τα παιδιά μας, αν θα έχουμε ένα καλό νοσοκομείο να καταφύγουμε αν χρειαστεί. Αν θα έχουμε ελευθερία να εκφραστούμε, αν θα αισθανόμαστε ασφαλείς, αν θα μπορούμε να ζήσουμε με τον άνθρωπο που θέλουμε και να κάνουμε οικογένεια όπως την αντιλαμβανόμαστε και ούτω καθεξής. Επομένως, έχω τη γνώμη ότι στην πραγματικότητα, πριν συζητήσουμε για το ποιος θα πρέπει να διευκολύνεται να συμμετέχει στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων, ίσως πρέπει να ξανασυζητήσουμε την πολιτική καθεαυτή και να προβληματιστούμε τι σημαίνει σήμερα για μας η πολιτική, τι νόημα έχει η συμμετοχή σε αυτή και, εν τέλει, ποιους αφορά.

Και αυτό με φέρνει στο τρίτο ερώτημα, το οποίο σας διαβεβαιώ δεν είναι καθόλου τεχνικό, όπως κάποιος μπορεί να σκεφτεί : Με ποια μορφή αντιλαμβανόμαστε την πολιτική αντιπροσώπευση και συμμετοχή των Ελλήνων του εξωτερικού;

Όπως πολύ καλά γνωρίζετε όσοι και όσες έχετε ασχοληθεί πιο στενά με τα ζητήματα της εκλογικής διαδικασίας, υπάρχουν διάφορες προσεγγίσεις στο θέμα της ψήφου των Ελλήνων της διασποράς.

Σε αδρές γραμμές, η πρώτη προσέγγιση αντιμετωπίζει τους Έλληνες του εξωτερικού περίπου όπως τους ετεροδημότες.

Δηλαδή, να μπορούν είτε πηγαίνοντας αυτοπροσώπως στις κατά τόπους πρεσβείες και προξενεία της χώρας, είτε μέσω επιστολικής ψήφου, να συμμετέχουν κανονικά στην εκλογική διαδικασία μαζί με τους υπόλοιπους εκλογείς.

Για να το πω με ένα παράδειγμα, ο Χ ο οποίος ζει στη Νέα Υόρκη και είναι Έλληνας πολίτης, δημότης του Δήμου Γρεβενών, θα πρέπει – με βάση την εκδοχή αυτή – να ψηφίζει για τους βουλευτές της εκλογικής περιφέρειας των Γρεβενών.

Η επιλογή αυτή έχει δύο μειονεκτήματα :

  • Αφ’ ενός, έχει πολλές τεχνικές δυσκολίες. Σκεφτείτε ότι τα ψηφοδέλτια των 20 λόγου χάρη κομμάτων, επί 56 εκλογικές περιφέρειες, θα πρέπει να είναι με κάποιον τρόπο στη διάθεση των εκλογέων του εξωτερικού ανά την υφήλιο. Και μάλιστα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε σχέση με τη διασφάλιση της μυστικότητας της ψήφου, καθώς δεν είναι απίθανο οι ψηφοφόροι λόγου χάρη της εκλογικής περιφέρειας των Γρεβενών στην Ολλανδία να μην είναι περισσότεροι από ένας ή δύο. Επομένως, μόνο η χρήση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας θα μπορούσε να υπερβεί το πρόβλημα αυτό. Είναι ένα ζήτημα που, όπως ίσως ξέρετε, αφορά και τους ίδιους τους κατοίκους της Ελλάδας και τα προβλήματα που συναντούν ακόμα και οι ετεροδημότες στην άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος.
  • Αφ’ ετέρου όμως, το βασικό πρόβλημα είναι αυτό που υπονόησα ήδη. Όταν οι Έλληνες κάτοικοι του εξωτερικού είναι περίπου 20-25% του εκλογικού σώματος, είναι σαφές ότι θα ασκούσαν καθοριστική παρέμβαση στη λήψη αποφάσεων που δεν τους αφορούν – ή έστω τους αφορούν πολύ λιγότερο.

Σε απάντηση δε αυτού του προβληματισμού έχει προταθεί μία δεύτερη προσέγγιση.

Να θεσπιστούν, δηλαδή, κάποιες λίγες έδρες (π.χ. 5 έως 10) που θα καταλαμβάνουν οι βουλευτές που θα εκλέγονται από τον απόδημο Ελληνισμό.

Οι Έλληνες του εξωτερικού, θα πρέπει να διαγραφούν από τους εκλογικούς καταλόγους των Δήμων που ανήκουν τώρα και να εγγραφούν σε ειδικούς εκλογικούς καταλόγους εξωτερικού.

Θα πρέπει να δημιουργηθούν νέες εκλογικές περιφέρειες (π.χ. εκλογική περιφέρεια Κεντρικής Ευρώπης ή Βόρειας Αμερικής ή Αυστραλίας) και κάθε περιφέρεια να αναδεικνύει έναν ορισμένο αριθμό βουλευτών, που θα ψηφίζουν οι Έλληνες της περιοχής αυτής.

Τεχνικά, η λύση αυτή είναι απλούστερη.

Πολιτικά, είναι αν θέλετε πιο “ασφαλής” ή “ανώδυνη”, εντός εισαγωγικών, αφού η ψήφος των απόδημων δεν διαχέεται στην εκλογή και των τριακοσίων βουλευτών, αλλά αφορά την εκλογή πέντε ή δέκα αντιπροσώπων.

Οδηγεί, όμως, για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς και με τους εαυτούς μας και με τους συμπατριώτες μας, σε περιορισμένη εκπροσώπηση, πολύ μακριά από την αρχή της ισότητας της ψήφου.

Διότι, τα 7 εκατομμύρια Έλληνες του εσωτερικού θα εκλέγουν 290 βουλευτές και τα 2 εκατομμύρια Έλληνες του εξωτερικού θα εκλέγουν 10.

 

Κυρίες και κύριοι,

Φίλες και φίλοι,

Κατέθεσα τρία βασικά ερωτήματα/διλήμματα που αντιμετωπίζει κανείς όταν επιχειρεί να προσεγγίσει με ειλικρίνεια το θέμα της ψήφου των αποδήμων, καθώς και κάποιες πρώτες ενδεικτικές απαντήσεις ή σκέψεις.

Και το έκανα έχοντας πλήρη επίγνωση ότι κινδυνεύω να γίνω αντιδημοφιλής, να εκληφθεί δηλαδή ο προβληματισμός μου ως αντίθεση στη διευκόλυνση των κατοίκων του εξωτερικού να συμμετέχουν στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Ξέρω ότι θα ήταν πολύ πιο εύκολο να διαβεβαιώσω το αποψινό μας ακροατήριο ότι η θέσπιση της νομοθετικής ρύθμισης που προβλέπει το Σύνταγμά μας σε σχέση με την ψήφο των αποδήμων είναι προ των πυλών.

Όμως προσπάθησα να αποφύγω τον πειρασμό της μικροπολιτικής και των πυροτεχνημάτων. Φρονώ ότι και η ελληνική ομογένεια έχει χορτάσει από αυτά.

Η πρόθεσή μου λοιπόν – και πρόθεση του Υπουργείου – είναι η ακριβώς αντίθετη.

Θέλουμε να ανοίξουμε μία συζήτηση σε βάθος και με ειλικρίνεια και σε πολιτικό και σε νομικό και τεχνικό επίπεδο.

Ήδη έχουμε κάνει μια προεργασία με τα στελέχη του Υπουργείου, καταγράφοντας τα ζητήματα επί των οποίων θα πρέπει να ληφθούν αποφάσεις, καθώς και τις πιθανές λύσεις.

Και, πιστέψτε με, μόνη η καταγραφή αναδεικνύει όλη τη συνθετότητα του ζητήματος και, κυρίως, τις βαθιές όχι απλά πολιτικές, αλλά σχεδόν φιλοσοφικές θα έλεγα προεκτάσεις κάθε πιθανής λύσης του.

Και με αυτή την έννοια, θεωρώ ότι κυρίαρχο στη σκέψη μας και στο διάλογο θα πρέπει να είναι το ευρύτερο πολιτικό ζήτημα που βρίσκεται στη βάση της συζήτησης για την ψήφο των αποδήμων.

Αφ’ ενός, το πώς διαμορφώνουμε μία συνολική στρατηγική ενίσχυσης των δεσμών της ομογένειας με την Ελλάδα.

Η ψήφος των Ελλήνων της διασποράς θα πρέπει να είναι η κορωνίδα μιας πλειάδας πρωτοβουλιών που θα πρέπει να ληφθούν στην κατεύθυνση αυτή.

Ήδη είναι εξαιρετικά σημαντικός ο ψηφιακός χάρτης για την Ελληνική Διασπορά που παρουσιάστηκε την προηγούμενη εβδομάδα και θα μας βοηθήσει να μιλήσουμε με πραγματικά δεδομένα, εμπλουτισμένα και με ποιοτικά στοιχεία, για την ελληνική ομογένεια.

Και απ’ ό,τι ξέρω, γίνεται επίσης στο ΥΠΕΞ μία προσπάθεια αναβάθμισης του ρόλου του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού.

Όμως έχω τη γνώμη ότι χρειαζόμαστε πολύ περισσότερες πρωτοβουλίες, ώστε να ενισχυθεί η εκατέρωθεν γνώση, όσμωση και αλληλεπίδραση, προκειμένου πράγματι ο απόδημος Ελληνισμός να γίνει ενεργό και ζωντανό κομμάτι της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας.

Αφ’ ετέρου – και με αυτό θα κλείσω την παρέμβασή μου – η συζήτηση για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού αναδεικνύει την ανάγκη ενός ευρύτερου προβληματισμού που θα αντλεί από τις πρόσφατες εξελίξεις και τις πολιτικές διαστάσεις που έχει προσλάβει η τρέχουσα κρίση και αποτυπώνονται στην απάθεια, την αποπολιτικοποίηση, τον πολιτικό κυνισμό, την απογοήτευση, την κρίση εμπιστοσύνης.

Με την έννοια αυτή θεωρώ ευτυχή συγκυρία και την εν εξελίξει συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση, προκειμένου η ελληνική κοινωνία να προβληματιστεί συλλογικά για το πώς αναβαθμίζουμε τη δημοκρατική συμμετοχή, την αντιπροσωπευτικότητα και την πολιτική ενεργοποίηση συνολικά των Ελλήνων, είτε κατοικούν εντός είτε κατοικούν εκτός των τειχών, αλλά και των αλλοδαπών που μένουν πια επί μακρόν και σε ευάριθμες κοινότητες στη χώρα μας.

Το πώς οργανώνουμε τη συλλογική λήψη αποφάσεων, πώς ορίζουμε το κοινό καλό και, κυρίως, πώς ξαναδίνουμε σε όλους τους Έλληνες πολίτες την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς, το ενδιαφέρον τους για την πολιτική και το αναγκαίο όραμα για το μέλλον το δικό τους και της χώρας.

          Σας ευχαριστώ.

Χαιρετισμός στην ημερίδα της Πανελλήνιας Φιλοζωικής Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας, της ΚΕΔΕ και της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδας

afisa_pfpoΚυρίες και κύριοι,

Φίλες και φίλοι,

Θα ήθελα να χαιρετίσω από την πλευρά μου την κοινή πρωτοβουλία της ΚΕΔΕ, της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος και της Πανελλήνιας Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας, για τη διοργάνωση της σημερινής ημερίδας.

Μια πρωτοβουλία που δίνει την ευκαιρία να ανταλλάξουν εμπειρίες, απόψεις και προτάσεις όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές στο ζήτημα της προστασίας των ζώων συντροφιάς και της αντιμετώπισης του τεράστιου προβλήματος των εγκαταλελειμμένων και αδέσποτων ζώων και της κακοποίησης και, συχνά, της βίαιης θανάτωσής τους.

Παρά το γεγονός ότι τα προβλήματα παραμένουν και, μάλιστα, πολλές φορές εντείνονται, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ως θετικά βήματα, αφ’ ενός τη θέσπιση νέου νομοθετικού πλαισίου, με το ν. 4039/2012, αφ’ ετέρου την ευαισθητοποίηση και ενεργοποίηση των εμπλεκόμενων φορέων και πολιτών.

Ιδιαίτερα δε θα ήθελα να σταθώ στις υποδειγματικές προσπάθειες που καταβάλλουν πολλοί Δήμοι, παρά τις αντιξοότητες, αλλά και στην καθοριστική συνεισφορά των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών, προκειμένου να σταλεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα μηδενικής ανοχής σε φαινόμενα εκμετάλλευσης, εγκατάλειψης ή κακοποίησης ζώων.

Είναι γεγονός ότι και σε θεσμικό επίπεδο και, κυρίως, σε επίπεδο υποδομών, υπάρχουν πολλά που μένουν ακόμη να γίνουν.

Και οφείλουμε, ως πολιτεία, να εξαντλήσουμε όλα τα περιθώρια, ακόμα και στη σημερινή δύσκολη συγκυρία.

Ως πρώτη άμεση πρωτοβουλία, όπως πιθανότατα γνωρίζετε αρκετές και αρκετοί, ως Υπουργείο Εσωτερικών προωθούμε την τροποποίηση του άρθρου 21 του ν. 4039/2012.

Συγκεκριμένα, με τη διάταξη που προωθούμε στο πλαίσιο της επικείμενης νομοθετικής πρωτοβουλίας του ΥΠΕΣ, ενισχύεται η σαφήνεια στη διαδικασία επιβολής των προστίμων για παραβάσεις της νομοθεσίας για τα ζώα συντροφιάς και θεσμοθετείται η διαδικασία είσπραξής τους από τους δήμους, στα όρια των οποίων διαπιστώνεται η παράβαση.

Ειδικότερα, προβλέπεται ότι αρμόδια όργανα για τη διαπίστωση των παραβάσεων του άρθρου 21 του ν. 4039/2012 είναι και οι δημοτικοί αστυνομικοί. Επιπλέον διευκρινίζεται ότι τα έσοδα από τα συγκεκριμένα πρόστιμα αποτελούν έσοδα των δήμων στα όρια των οποίων διαπιστώνεται η παράβαση και χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τη βελτίωση των δημοτικών καταφυγίων και κτηνιατρείων και για την αντιμετώπιση των δαπανών που προκύπτουν από την εφαρμογή του νόμου αυτού.

Ωστόσο, και με αυτό θα ολοκληρώσω το σύντομο χαιρετισμό μου, έχω τη γνώμη ότι η αφύπνιση και η ενεργοποίηση της κοινωνίας και η προώθηση μίας άλλης νοοτροπίας είναι η πρώτη και αναντικατάστατη προϋπόθεση οποιασδήποτε προσπάθειας.

Άλλωστε, σε τελική ανάλυση η συμπεριφορά μας, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά ως κοινωνία, απέναντι στα ζώα, αντικατοπτρίζει το επίπεδο του πολιτισμού μας.

Με αυτή λοιπόν την έννοια, θεωρώ τη σημερινή πρωτοβουλία, όπως και τη συνολική σας προσπάθεια αξιέπαινη και σας εύχομαι καλή επιτυχία στις εργασίες της ημερίδας.

Σας ευχαριστώ.

Δήλωση ΓΓ ΥΠΕΣ, Κώστα Πουλάκη, για τους συκοφαντικούς ισχυρισμούς του Προέδρου της ΚΕΔΕ

Προφανώς, η «σταυροφορία» του κ. Πατούλη εναντίον της κυβέρνησης και του υπουργείου δεν πάει καλά, γι’ αυτό έχει χάσει την ψυχραιμία του και καταφεύγει σε συκοφαντίες.

Είναι τουλάχιστον προκλητικό να μιλάει για τους μισθωτούς, τους άνεργους και τους συνταξιούχους ένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, του κόμματος που κάθε μέρα ζητάει απολύσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, σε αγαστή συνεργασία με το ΔΝΤ.

Προς αποκατάσταση της πραγματικότητας, θυμίζω ότι το ενιαίο μισθολόγιο για το Δημόσιο που έφερε η σημερινή κυβέρνηση ήταν το πρώτο που δεν περιελάμβανε οριζόντιες περικοπές, αλλά εξομάλυνση των αδικιών και ισότιμη και διαφανή αντιμετώπιση όλων των υπαλλήλων. Επίσης, η σημερινή κυβέρνηση ήταν η μόνη που τόλμησε και αντικατέστησε τους κομματικούς Γενικούς Γραμματείς των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων από υπηρεσιακά στελέχη και θεσμοθέτησε την επιλογή των επιτελικών στελεχών της Δημόσιας Διοίκησης, των Γενικών Γραμματέων περιλαμβανομένων, με αξιοκρατικές διαδικασίες.

Σε ό,τι με αφορά προσωπικά, δημοσιοποιώ τις βεβαιώσεις αποδοχών μου, όπου μπορεί ο καθένας να δει ότι ως Γενικός Γραμματέας του ΥΠΕΣ λαμβάνω σήμερα 2.678 ευρώ μηνιαίως (ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΑΠΟΔΟΧΩΝ_ΜΑΡΤ. 2017), τη στιγμή που τον Απρίλιο του 2015 η νομοθεσία της δικής του κυβέρνησης μου εξασφάλιζε 2.913 ευρώ (ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΑΠΟΔΟΧΩΝ_ΑΠΡ. 2015). Τον πληροφορώ δε ότι δεν διαθέτω υπηρεσιακό τηλέφωνο, αυτοκίνητο ή οδηγό και καλύπτω ο ίδιος τα πάσης φύσεως «έξοδα παράστασης» μου, ενώ οι εκτός έδρας μετακινήσεις μου με έξοδα της υπηρεσίας, στα δύο χρόνια της θητείας μου, ήταν συνολικά τρεις, εκ των οποίων οι δύο για τα συνέδρια της ΚΕΔΕ. Τέλος, τον ενημερώνω ότι διαμένω σε ένα ισόγειο δυάρι διαμέρισμα στα Κάτω Πατήσια.

Αντίθετα, ο ίδιος ο κ. Πατούλης οφείλει να δώσει απαντήσεις για πολλά πράγματα. Και κυρίως γιατί παρέσυρε την ΚΕΔΕ σε αποχώρηση από το θεσμικό διάλογο που διεξήγαγε το Υπουργείο, υποβαθμίζοντας το θεσμικό ρόλο της ως συλλογικού εκπροσώπου των αιρετών της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης, προκειμένου να εξυπηρετήσει μικροπολιτικές επιδιώξεις ή και προσωπικές του φιλοδοξίες. Έστω και τώρα, ας αφήσει τα «πυροτεχνήματα» και ας προσέλθει σε συζήτηση για την ουσία. Εμείς τουλάχιστον, αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε, συζητώντας ανοιχτά με τους αιρετούς και τους πολίτες σε όλη την Ελλάδα.

Οι 4 βασικοί άξονες αλλαγών στην Τοπική Αυτοδιοίκηση: Η ομιλία του Κ. Πουλάκη στη Χίο

poulakis.xios_

Σε εκδήλωση της ΝΕ Χίου του ΣΥΡΙΖΑ, παρουσία και αυτοδιοικητικών στελεχών και εκπροσώπων φορέων της περιοχής, μίλησε την Τρίτη ο Κώστας Πουλάκης, μέλος της ΚΕ του κόμματος και ΓΓ του Υπουργείου Εσωτερικών, παρουσιάζοντας τις προτάσεις της Επιτροπής του ΥΠΕΣ για την αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Όπως ξεκαθάρισε ο κ. Πουλάκης, οι κατατεθείσες προτάσεις δεν εξαντλούνται στο εκλογικό σύστημα, αλλά διαρθρώνονται γύρω από τέσσερις βασικούς άξονες: πρώτον, την ενίσχυση της αυτοτέλειας και της διοικητικής αποτελεσματικότητας των ΟΤΑ, δεύτερον, την οργανωτική και θεσμική ανασυγκρότηση των Ο.Τ.Α. και την εμβάθυνση της Τοπικής Δημοκρατίας, τρίτον, τη διαφάνεια, τη χρηστή δημοσιονομική διαχείριση και τη διασφάλιση της οικονομικής βιωσιμότητας των ΟΤΑ και, τέταρτον, τον αναπτυξιακό αναπροσανατολισμό των Δήμων και των Περιφερειών.

Στόχος, όπως ανέφερε, της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΣ είναι «το αμέσως επόμενο διάστημα να προχωρήσουμε σε μία σε βάθος δημοκρατική συζήτηση με τους αιρετούς σε όλη την Ελλάδα, αλλά και με την ίδια την κοινωνία, πάνω στις προτάσεις που κατατέθηκαν. Έχουμε πει κατ’ επανάληψη ότι η τελική πρόταση της κυβέρνησης θα στηριχθεί σαφέστατα σε πολύ μεγάλο βαθμό στο πρώτο αυτό υλικό που έχει παραχθεί από την Επιτροπή, θα λάβει όμως υπόψη όλες τις απόψεις που θα κατατεθούν στο διάλογο».

Σχολιάζοντας, μάλιστα, τη στάση των αυτοδιοικητικών φορέων, και κυρίως του Προέδρου της ΚΕΔΕ, κ. Πατούλη, στον εν εξελίξει διάλογο, ο ΓΓ του ΥΠΕΣ τόνισε : «Φαίνεται ότι ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ αισθανόταν πιο άνετα, όταν οι αποφάσεις – που επηρέαζαν άμεσα το παρόν και το μέλλον της Αυτοδιοίκησης και την καθημερινότητα χιλιάδων πολιτών – λαμβάνονταν μέσα σε κλειστά υπουργικά γραφεία. Διότι, δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η…επικοινωνιακή «καταιγίδα» που προσπαθεί – όχι πάντα με επιτυχία, είναι η αλήθεια – να προκαλέσει ο κ. Πατούλης, ξεκινώντας από προσωπικού χαρακτήρα επιθέσεις και φτάνοντας σε φαιδρότητες, όπως η πρόσκληση του Υπουργού σε ντιμπέιτ, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια ψευδή εικόνα δήθεν «μονομαχίας». Έσυρε την ΚΕΔΕ σε αποχώρηση από την επίσημη Επιτροπή του Υπουργείου και  αντί ως θεσμικός εκπρόσωπος της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης  να μετάσχει στη διαβούλευση με τις απόψεις της, επιδόθηκε σε έναν «χαρτοπόλεμο» ανακοινώσεων».

Τέλος, ο κ. Πουλάκης παρουσίασε και έναν σύντομο απολογισμό της δουλειάς που έχει γίνει από το Υπουργείο, σχολιάζοντας ότι «η σημερινή κυβέρνηση έχει ήδη παράξει σημαντικό έργο στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ένα έργο με ξεκάθαρο προοδευτικό, αριστερό πρόσημο, με προτεραιότητα τη στήριξη της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της δίκαιης ανάπτυξης. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό κάποιοι ενοχλούνται τόσο».

Ολόκληρη η ομιλία του Κ. Πουλάκη εδώ : 2017.3.15_ΟΜΙΛΙΑ_ΕΚΔΗΛΩΣΗ Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ ΧΙΟΥ

Συνέντευξη στην «Εποχή» : Αλλαγές στην αυτοδιοίκηση με ουσιαστικό διάλογο

Τη συνέντευξη πήρε ο Πέτρος Ζούνης

epohiΚύριε γενικέ δόθηκαν στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα της επιτροπής, που συγκροτήθηκε από το υπουργείο σας, για τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Θα μπορούσατε να μας πείτε δυο λόγια για τη δομή και τη φιλοσοφία τους;

Ολοκληρώθηκε πριν λίγες μέρες το έργο της επιτροπής, που είχε αναλάβει να κάνει προτάσεις για τη ριζοσπαστική μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, και οι προτάσεις στις οποίες κατέληξε, παραδόθηκαν στη δημοσιότητα και στον υπουργό κ. Σκουρλέτη. Θα ήθελα να κάνω δύο παρατηρήσεις. Ενώ έχουν γίνει δύο μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα τα τελευταία είκοσι χρόνια, Καποδίστριας και Καλλικράτης, δεν είχε γίνει καμία αποτίμηση των αποτελεσμάτων αυτών των παρεμβάσεων. Και επίσης, οι παρεμβάσεις αυτές δεν είχαν καμία κοινωνική και δημοκρατική νομιμοποίηση. Εμείς επιδιώξαμε, με τη συγκρότηση μιας πολύ ευρείας επιτροπής όπου συμμετείχαν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς αυτοδιοίκησης, να δούμε τα προβλήματα, τις αδυναμίες και να διερευνήσουμε ένα νέο μοντέλο που θα επαναοριοθετεί τις αρμοδιότητες κράτους και αυτοδιοίκησης και θα ενισχύει την τοπική δημοκρατία. Επίσης θέσαμε το ερώτημα: πρέπει να αλλάξει ο Καλλικράτης; Και καταλήξαμε σε θετική απάντηση για τους παρακάτω λόγους. Το ισχύον σύστημα στηρίζεται στον ασφυκτικό έλεγχο από το κράτος, και, ταυτόχρονα, σε μία νεοφιλελεύθερη προσέγγιση και φιλοσοφία. Συρρίκνωσε τους δήμους, συνέχισε το έλλειμμα δημοκρατικής λειτουργίας και αντιμετώπισε ισοπεδωτικά όλους τους δήμους -ορεινούς, νησιωτικούς, πόλεις, πρωτεύουσες κλπ– χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τις ιδιαιτερότητες της χώρας. Στη δική μας πρόταση, επιδιώξαμε να προσεγγίσουμε τις λύσεις με βάση τα αιτήματα της κοινωνίας για περισσότερη δημοκρατία, διαφάνεια, λογοδοσία και αποτελεσματικότητα στα προβλήματα της καθημερινότητας του πολίτη. Με βάση τα παραπάνω, κατ’ αρχάς, επανασχεδιάζουμε τους θεσμούς ενδοδημοτικής αποκέντρωσης, με στόχο να δημιουργηθούν ισχυρές τοπικές δομές, στο εσωτερικό κάθε δήμου, με ουσιαστικές αρμοδιότητες, έτσι ώστε, σε συνδυασμό με την ενίσχυση των θεσμών άμεσης κοινωνικής συμμετοχής, να ενισχύσουμε το αίσθημα εγγύτητας των πολιτών προς το θεσμό της αυτοδιοίκησης. Παράλληλα, στο πλαίσιο αυτών των προσεγγίσεων, προτείνεται η αποσύνδεση των αυτοδιοικητικών εκλογών από τις ευρωεκλογές, εισάγεται το σύστημα της απλής αναλογικής, διατηρείται ο θεσμός του δημάρχου και του περιφερειάρχη που θα εκλέγονται ως επικεφαλής συνδυασμών, αν χρειαστεί και σε δεύτερο γύρο. Επίσης προτείνεται νέο, δημοκρατικό, αποτελεσματικό και διαφανές σύστημα οικονομικής διαχείρισης, που εξασφαλίζει οικονομική βιωσιμότητα χωρίς να παραβιάζει την αυτοτέλειά των ΟΤΑ. Εισάγουμε διαδικασίες συμμετοχικής κατάρτισης του προϋπολογισμού των ΟΤΑ, ενώ παράλληλα αλλάζουμε τον τρόπο κατανομής της κρατικής επιχορήγησης, λαμβάνοντας υπόψη το ελάχιστο κόστος λειτουργίας ενός δήμου και επιδιώκοντας ταυτόχρονα τη μείωση των ανισοτήτων και τη στήριξη των μικρών και μειονεκτούντων ΟΤΑ.

Η απλή αναλογική

Από κάποιο σημείο και μετά, οι εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης ΕΝΠΕ και ΚΕ∆Ε αποχώρησαν από την επιτροπή και στο συνέδριο της ΚΕ∆Ε ακούστηκαν πρωτόγνωρα πράγματα για μέτωπο κατά της κυβέρνησης και μάλιστα με στόχο την ανατροπή τους. Τι ακριβώς συνέβη;

Η εισαγωγή του συστήματος της απλής αναλογικής στις εκλογές για την αυτοδιοίκηση, αποτέλεσε «κόκκινο πανί» για τις ηγεσίες της ΚΕ∆Ε και της ΕΝΠΕ, αν και οφείλουμε να αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι -ανεξαρτήτως απόψεων– η αντιπροσωπεία της ΕΝΠΕ σεβάστηκε το θεσμικό της ρόλο και παρέμεινε στην επιτροπή μέχρι τέλους, σε αντίθεση με την ΚΕ∆Ε που προτίμησε να απέχει και να σχολιάζει μέσω ανακοινώσεων, φτάνοντας μέχρι και σε απαράδεκτες προσωπικές επιθέσεις προς την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΣ. Εμείς ως αριστερά χρόνια τώρα παλεύουμε για την απλή αναλογική. Όχι μόνο γιατί είναι δικαιότερο σύστημα, αλλά γιατί εισάγει την κουλτούρα της συναίνεσης, της συνεργασίας και κυρίως της εκπροσώπησης όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Και είναι κάτι που ουδέποτε κρύψαμε, αφού αποτελούσε κεντρικό σημείο των προγραμματικών δηλώσεων της σημερινής κυβέρνησης, που ήδη υλοποιήσαμε με την ψήφιση της απλής αναλογικής το περασμένο καλοκαίρι σε εθνικό επίπεδο, άρα δεν νομίζω ότι τίθεται ζήτημα «αιφνιδιασμού». Άλλωστε, είναι λάθος κατά τη γνώμη μου η ταύτιση των δυνάμεων της τοπικής αυτοδιοίκησης με τις επιδιώξεις συγκεκριμένων πολιτικών δυνάμεων σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Πολύ δε περισσότερο όταν επιλογές τέτοιου τύπου δεν έχουν και τη στήριξη του σώματος των αιρετών, αφού οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους ή την παράταξή τους. Ανεξάρτητα, όμως, απ’ όλα αυτά εμείς θα επιμείνουμε στο διάλογο. Θα επιδιώξουμε την άμεση επαφή με όλες τις Περιφερειακές Ενώσεις ∆ήμων, με τους αιρετούς στους δήμους και στις περιφέρειες και ελπίζουμε ότι και οι ενώσεις της αυτοδιοίκησης θα κατανοήσουν ότι ο διάλογος είναι αυτός που βοηθάει στην επίλυση των όποιων προβλημάτων και όχι η τυφλή σύγκρουση. Έχουμε δημάρχους που στον πρώτο γύρο η παράταξή τους πήρε 18-20% και κατέχουν το 60% στο δημοτικό συμβούλιο. Είναι αυτή δημοκρατική εκπροσώπηση; Η εκπροσώπηση όλων των αυτοδιοικητικών δυνάμεων, των κινημάτων, των τοπικών κινήσεων και η σύνθεση, η σύγκλιση ιδεών και απόψεων είναι αυτό που προάγει την δημοκρατία και αυτό το εξυπηρετεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η απλή αναλογική. Η απλή αναλογική είναι αυτή που δημιουργεί πραγματικές πλειοψηφίες και στο κοινωνικό και στο πολιτικό επίπεδο.

Θα χρειαστεί, όμως, να γίνουν πολλές αλλαγές και στο θεσμικό πλαίσιο, όπως στον Κώδικα ∆ήμων, γιατί είναι προσαρμοσμένος στο πλειοψηφικό σύστημα.

Το θέμα της απλής αναλογικής είναι βαθύτατα πολιτικό και όχι τεχνοκρατικό. Επίσης,πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ της αναλογικής στο κοινοβούλιο και της αναλογικής στην αυτοδιοίκηση. Στο κοινοβούλιο υπάρχει η αρχή της δεδηλωμένης, ο πρόεδρος της ∆ημοκρατίας που παίζει ρόλο κλπ. Στην αυτοδιοίκηση τα πράγματα είναι διαφορετικά. Σήμερα υπάρχουν δήμαρχοι που δεν έχουν πλειοψηφία, γιατί διασπάστηκε για διάφορους λόγους. Οι δήμοι, όμως, λειτουργούν. Βεβαίως όπου χρειάζεται, θα γίνουν αλλαγές που θα διευκολύνουν τη λειτουργία τους. Άλλωστε, όλο το σημερινό θεσμικό πλαίσιο είναι δομημένο πάνω στην πλειοψηφική λογική και εννοείται ότι θα το αλλάξουμε. Γι’ αυτό και η πρότασή μας περιλαμβάνει και συνολικές αλλαγές στο σύστημα διοίκησης και λειτουργίας των Ο.Τ.Α.

Ευρεία διαβούλευση

Η επιτροπή παρέδωσε περίπου 450 σελίδες εισήγηση. Τι προβλέπεται από δω κι εμπρός, ποια διαδικασία θα ακολουθήσει το υπουργείο;

Από την επιτροπή κατατέθηκαν στον υπουργό προτάσεις που αφορούν όλο το πλέγμα των αυτοδιοικητικών ζητημάτων. Ο υπουργός θα τις αξιολογήσει και θα καταλήξει στην τελική πρόταση της κυβέρνησης, επί της οποίας θα ακολουθηθεί μια διαδικασία ευρείας διαβούλευσης και δημοκρατικός διάλογος με φορείς και κόμματα, πριν καταρτιστεί το τελικό νομοσχέδιο, που θα πάει στη βουλή για ψήφιση. Θέλουμε να γίνει ένας ουσιαστικός διάλογος με τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα.

 

Συνέντευξη τύπου ΥΠΕΣ (video)

Το πλήρες βίντεο από τη συνέντευξη τύπου που παραχώρησε την Πέμπτη 2/3/2017 ο Υπουργός Εσωτερικών, Πάνος Σκουρλέτης, και ο Γεν. Γραμματέας του ΥΠΕΣ, Κώστας Πουλάκης.

 

Στην εκπομπή Evening Report του Action 24 : «Η σύγκρουση ΔΝΤ – Κομισιόν καθυστερεί την αξιολόγηση -Η κυβέρνηση θέλει να πετύχει συμφωνία κοινωνικά βιώσιμη»

2017215_evening-reportΤην εκτίμηση ότι η αξιολόγηση καθυστερεί εξαιτίας της σύγκρουσης του ΔΝΤ με την Κομισιόν εξέφρασε ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών και μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Πουλάκης, μιλώντας στην εκπομπή Evening Report του Action 24 και στο δημοσιογράφο Γ. Κουβαρά.

Ο κ. Πουλάκης ξεκαθάρισε ότι η κυβέρνηση αντιστέκεται στις «παράλογες», όπως τις χαρακτήρισε, απαιτήσεις του ΔΝΤ, επειδή θέλει να πετύχει «συμφωνία κοινωνικά βιώσιμη», ενώ αναρωτήθηκε ποια είναι η θέση της ΝΔ για το θέμα.

Δείτε το σχετικό βίντεο στο σύνδεσμο που ακολουθεί (από το 1:12:00 και μετά) : http://www.action24.gr/video-on-demand/evening-report-2016/item/66194-evening-report-15-2-2017