Αριστερή διακυβέρνηση και καθημερινότητα (άρθρο στην «Αυγή της Κυριακής»)

%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%85%ce%b2%ce%b5%cf%81%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd

Παρακολουθώντας τις δημοσκοπήσεις παρατηρεί κανείς ότι διαχρονικά – ακόμα και σήμερα, με τόσα πολλά και μεγάλα προβλήματα – η διαχείριση της καθημερινότητας είναι ένα από τα ζητήματα που οι πολίτες θέτουν σε προτεραιότητα, κοντά στα μεγάλα διακυβεύματα, όπως η ανάπτυξη της οικονομίας και η καταπολέμηση της ανεργίας.

Η ιεράρχηση αυτή δεν είναι περίεργη. Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, τα «μικρά» θέματα της καθημερινότητας είναι εξόχως πολιτικά και με σαφή ταξική διάσταση. Η γραφειοκρατία, οι δυσλειτουργίες και οι ανεπάρκειες του Δημόσιου Τομέα πλήττουν πρώτα και κύρια τους πιο αδύναμους, στοιχείο που έγινε ιδιαίτερα αισθητό τα τελευταία χρόνια.

Από τη μία, στις διαχρονικές παθογένειες του Δημοσίου (γραφειοκρατία, αναποτελεσματικότητα, πελατειακή λειτουργία) – οι οποίες μάλιστα παρέμειναν αλώβητες παρά τα τεράστια ποσά που δαπανήθηκαν κατά την προ κρίσης περίοδο σε έργα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, αναβάθμισης της δημόσιας διοίκησης κ.λπ., χωρίς όμως αντίκρισμα – ήρθε τα τελευταία χρόνια να προστεθεί η στοχοποίηση του Δημοσίου από τις ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιλογές των προηγούμενων χρόνων, που οδήγησε στην αποδιάρθρωση, την υποστελέχωση και τις ελάχιστες πιστώσεις για υποδομές.

Από την άλλη, η δραστική μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των ελληνικών νοικοκυριών έχει δημιουργήσει πολίτες εξαντλημένους, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και σωματικά και ψυχικά, από την προσπάθεια να διατηρήσουν ένα στοιχειώδες επίπεδο ζωής, αφού αναγκάζονται να καταβάλλουν αισθητά μεγαλύτερο κόπο, ακόμα και για να εξασφαλίσουν στις οικογένειές τους βασικές υπηρεσίες ή να διεκπεραιώσουν απλές υποθέσεις τους με το δημόσιο ή και με τον ιδιωτικό τομέα. Και ταυτόχρονα, ακόμα και εκείνοι που στο παρελθόν είχαν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν ιδιωτικές υπηρεσίες για την περίθαλψη, την εκπαίδευση, τη μετακίνησή τους κ.λπ., σήμερα καταφεύγουν όλο και μαζικότερα στις αντίστοιχες δημόσιες δομές.

Η επίτευξη λοιπόν μιας διακυβέρνησης και μιας δημόσιας διοίκησης ανοιχτής, ευέλικτης, αποτελεσματικής και πραγματικά στην υπηρεσία του πολίτη είναι κάτι περισσότερο από πιεστική κοινωνική ανάγκη. Θα μπορούσε να αποτελέσει μια μικρή «επανάσταση του αυτονόητου» στις ζωές των ανθρώπων, που δεν τρέφουν ίσως αυταπάτες ότι θα γυρίσουν ποτέ στην προ του 2008 περίοδο, αξιώνουν όμως – και δίκαια – μια αξιοπρεπή και αξιοβίωτη ζωή.

Μια τέτοια «επανάσταση» μόνο η σημερινή κυβέρνηση, η κυβέρνηση της Αριστεράς, μπορεί και πρέπει να την πραγματοποιήσει, καθώς βρίσκεται φύσει και θέσει κοντά στους «απλούς» ανθρώπους. Η εξαιρετικά επιτυχημένη έναρξη της σχολικής χρονιάς, αλλά και η κοινωνική ανταπόκριση που βρήκε, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Μεσοπρόθεσμα, η βελτίωση της καθημερινότητας περνά αναπόφευκτα μέσα από την αναβάθμιση της δημόσιας Υγείας και Παιδείας, που προχωρά παρ’ όλες τις δυσκολίες, τον εκσυγχρονισμό του συστήματος δημόσιων συγκοινωνιών κ.λπ. Αφορά επίσης τις μεταρρυθμίσεις που είναι σε εξέλιξη τόσο στη Δημόσια Διοίκηση, όσο και, κυρίως, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, που εξ ορισμού βρίσκεται πιο κοντά και σε άμεση επαφή με τους πολίτες.

Μεταρρυθμίσεις που δεν πρέπει να ακολουθήσουν την κακή «πεπατημένη», να σπαταλήσουν δηλαδή ακόμα μερικά εκατομμύρια ευρώ πόρων του ΕΣΠΑ, χωρίς σχέδιο και μελέτη για την αποτελεσματικότητά τους, ή να εξαντληθούν σε γενικόλογες διακηρύξεις και αλλαγές «στο γόνατο». Αλλά αντίθετα να κάνουν επιτέλους τη δουλειά του «μυρμηγκιού», να σκύψουν δηλαδή πάνω στα πραγματικά προβλήματα και να εισάγουν λύσεις ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες και με πρώτη προτεραιότητα τις κοινωνικές ανάγκες.

Άμεσα, όμως και με δεδομένο ότι οι σε βάθος μεταρρυθμίσεις χρειάζονται χρόνο, το ζήτημα της καθημερινότητας αφορά την «εδώ και τώρα» συμβολική, αλλά και ουσιαστική αναβάθμιση των αντίστοιχων θεμάτων, με συγκεκριμένες πολιτικές και διοικητικές πρωτοβουλίες σε κεντρικό επίπεδο. Πρωτοβουλίες που αφορούν, πρώτα απ’ όλα, τα ίδια τα συναρμόδια Υπουργεία και τις επιμέρους πολιτικές που αυτά υλοποιούν σε κάθε τομέα, αφορούν όμως και την κυβέρνηση κεντρικά, την επικοινωνία της με τους πολίτες, το συντονιστικό και διαμεσολαβητικό της ρόλο, καθώς και την εισαγωγή της καθημερινότητας ως βασικής οπτικής στο σύνολο του κυβερνητικού σχεδιασμού.

Σήμερα, που – χωρίς φυσικά να έχουν εκλείψει όσοι ονειρεύονται την «αριστερή παρένθεση» – είναι σίγουρο ότι η κυβέρνηση αυτή θα εξαντλήσει τη θητεία της και που οι πρωτοβουλίες των προηγούμενων 20 μηνών σε όλους τους «μεγάλους» τομείς (διαπραγμάτευση, χρέος, διεθνείς συμμαχίες, ανάπτυξη, απασχόληση, μεταρρυθμίσεις, διαφθορά) προχωρούν, είναι η στιγμή η κυβέρνηση να επικεντρωθεί ακόμη περισσότερο προς τα «μέσα» και προς τα «κάτω». Να φέρει ψηλότερα και συντεταγμένα στην ατζέντα της για τα επόμενα τρία χρόνια το «στοίχημα» της καθημερινότητας και να το κερδίσει.

Είναι κι αυτό μια σημαντική, αν όχι η σημαντικότερη, πτυχή της αριστερής διακυβέρνησης, για την οποία τόσα συζητήθηκαν στο πρόσφατο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Και, κυρίως, είναι η έμπρακτη απόδειξη το «νέο» που εκπροσωπούμε στην πολιτική ζωή πατά γερά τα πόδια του στην κοινωνική πραγματικότητα, γι’ αυτό και τολμά και καταφέρνει να λύνει προβλήματα δεκαετιών. Άλλωστε, το φθινόπωρο του 2019 με αυτό το μέτρο θα κριθούμε από τους πολίτες.

Advertisements

Ομιλία στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ : «Δεν θα παραδώσουμε τα όπλα. Θα πολεμήσουμε και θα νικήσουμε όλοι μαζί»

2o-synedrio

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το 2ο συνέδριό μας είναι ιστορικό. Είμαστε το μόνο κόμμα της Αριστεράς στην καρδιά της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης που είμαστε στην Κυβέρνηση στις πιο δύσκολες ίσως στιγμές που αντιμετωπίζει η χώρα μας μεταπολεμικά και σε ένα απολύτως εχθρικό περιβάλλον.Και σ’ αυτές τις ιστορικές προκλήσεις πρέπει να απαντήσουμε, υπερβαίνοντας συχνά τους εαυτούς μας, ατομικά και συλλογικά.

Μέχρι πριν είκοσι μήνες, και για πολλά χρόνια, οι περισσότεροι και οι περισσότερες ανατραφήκαμε μέσα στην Αριστερά των αγώνων, των διωγμών αλλά και της ήττας, στην Αριστερά που προτιμούσε να ομφαλοσκοπεί και να αναστοχάζεται διαρκώς. Ήρθε ο καιρός, συντρόφισσες και σύντροφοι, να ζήσουμε και να γίνουμε η Αριστερά της δράσης,η Αριστερά της λύσης των προβλημάτων, η Αριστερά της νίκης.

Σαφέστατα δεν είμαστε ούτε αφελείς ούτε γενικώς και αορίστως αισιόδοξοι. Το συνέδριό μας δεν πρέπει να εκφυλιστεί ούτε σε μια αυτάρεσκη αυτοεπιβράβευση για τη μέχρι σήμερα πορεία μας, ούτε όμως και σε μια μικρόψυχη ρητορική απογοήτευσης και παραίτησης.

Κυρίως το βασικότερο απ’ όλα θα πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα : Τι σημαίνει στις σημερινές συνθήκες αριστερή διακυβέρνηση στην Ελλάδα;

Έχουμε προχωρήσει, ενάμιση χρόνο πριν, σε μία αναγκαστική παράκαμψη της ιστορικής μας πορείας, η οποία αποτυπώθηκε στη συμφωνία που υπογράψαμε και υλοποιούμε. Μια συμφωνία ελιγμό, και όχι στρατηγικού χαρακτήρα ήττα. Κι όμως, συντρόφισσες και σύντροφοι, το αν η συμφωνία του περασμένου καλοκαιριού θα αποδειχθεί απλώς μία παράκαμψη ή αν θα μας εκτρέψει για πάντα από το δρόμο μας και θα ματαιώσει τον προορισμό μας, δεν εξαρτάται τόσο από τον εντός και εκτός των συνόρων αντίπαλο, αλλά κυρίως από μας.

Στις περσινές εκλογές, που έγιναν μετά το συμβιβασμό του καλοκαιριού, μιλήσαμε στους πολίτες για τέσσερα πράγματα :

  • 1ον. Ότι θα εξαντλήσουμε όλα τα διαπραγματευτικά περιθώρια εντός του πλαισίου της συμφωνίας, προκειμένου να προστατέψουμε τους πιο αδύναμους και να αναδιανείμουμε τα βάρη που προκύπτουν από την εφαρμογή της.
  • 2ον. Ότι θα εφαρμόσουμε, εκτός των δεσμεύσεων της συμφωνίας, και το δικό μας «παράλληλο» πρόγραμμα σε όλους τους τομείς.
  • 3ον. Ότι στο δίπολο «παλιό-νέο», εμείς θέλουμε να συγκρουστούμε με ό,τι εκπροσωπεί το παλιό και να αποτελέσουμε το νέο στην πολιτική ζωή της χώρας, όχι μόνο ηλικιακά, αλλά και σε ό,τι αφορά την εξάρτηση από πάσης φύσεως συμφέροντα, αλλά και τις κατεστημένες αντιλήψεις και νοοτροπίες.
  • 4ον. Ότι θα χτυπήσουμε τη διαφθορά και την διαπλοκή όπου και αν την ανακαλύπτουμε. Ότι έφαγαν έφαγαν.

Και στα τέσσερα, είναι αλήθεια ότι έχουμε κάνει ήδη σημαντικές προσπάθειες με καλά αποτελέσματα. Ωστόσο οφείλουμε να κάνουμε περισσότερα και καλύτερα, με μεγαλύτερη συνοχή και συντονισμό μεταξύ τους.

Οι προγραμματικές αιχμές που θα διαμορφώσουμε πρέπει να απαντάνε στα σημαντικότερα κοινωνικά αιτήματα και ανάγκες. Είναι δικό μας καθήκον να διασφαλίσουμε ότι η Αριστερά δεν θα γίνει ο διάττων αστέρας της πολιτικής ζωής του τόπου, αλλά θα εδραιωθεί ως η πολιτική εκείνη δύναμη που θα βάλει ηγεμονικά τη σφραγίδα της στις μελλοντικές εξελίξεις.

Μεταξύ των βασικών μεσοπρόθεσμων στόχων, θα ήθελα να σταθώ σε δύο :

Πρώτον, και σημαντικότερο, στην πραγματοποίηση μεγάλων θεσμικών τομών που θα βαθαίνουν τη δημοκρατία, θα ευνοούν την κοινωνική ενεργοποίηση και θα αποκαθιστούν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας στην πολιτική.

Το αίτημα για «πραγματική δημοκρατία» που κυριάρχησε το 2011 στις πλατείες, μέσα στην καρδιά της οικονομικής κρίσης, δεν ήταν τυχαίο.

Η δημοκρατία είναι άλλωστε από τα βασικά ταυτοτικά στοιχεία που αναγνωρίζουν οι πολίτες στον ΣΥΡΙΖΑ. Τέτοια τομή είναι η πρωτοβουλία μας για καθιέρωση της απλής αναλογικής, κόντρα σε όλους, γι’ αυτό και η απήχηση που είχε ήταν θετικότατη.

Στην ίδια κατεύθυνση, έχουμε ήδη ξεκινήσει το μεγάλο βήμα της συνταγματικής αναθεώρησης.  Αλλά και άλλες, επιμέρους μεταρρυθμίσεις, όπως αυτή λόγου χάρη που προχωράμε στο Υπουργείο Εσωτερικών σε σχέση με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην κατεύθυνση του να «ριζώσει» η Αριστερά. Για παράδειγμα, θα προχωρήσουμε, ακόμα και σε ρήξη με διάφορους «παράγοντες» της Δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ, στην καθιέρωση της απλής αναλογικής στους Δήμους και τις Περιφέρειες, στην εισαγωγή θεσμών ουσιαστικής συμμετοχής και κοινωνικού ελέγχου, στην πραγματική διαφάνεια στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ώστε να θέσουμε τη δική μας σφραγίδα σε έναν κατεξοχήν λαϊκό θεσμό; Ή θα περιοριστούμε σε μικροδιευθετήσεις, στο όνομα του να μη «σπάσουμε αυγά»;

Δεύτερον, στην ορατή βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών. Σε αντίθεση με ό,τι λέγεται συνήθως, η γραφειοκρατία δεν είναι τεχνικό, αλλά εξόχως πολιτικό πρόβλημα και με σαφή ταξική διάσταση. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας και η δημιουργία σύγχρονων και αποτελεσματικών δημόσιων υπηρεσιών μπορεί να μην φαίνεται τόσο επαναστατική πράξη, είναι όμως γιατί αποτελεί την «επανάσταση του αυτονόητου».

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Θα κλείσω με μία σκέψη.

Κάνουμε αυτή τη στιγμή το συνέδριό μας εν θερμώ, μέσα στη φωτιά της μάχης. Ένα συνέδριο που το παρακολουθεί ολόκληρη η ελληνική κοινωνία. Και – σας διαβεβαιώνω – ότι μας παρακολουθεί με ανάμεικτα ενδεχομένως συναισθήματα, αλλά κυρίως με προσμονή. Αυτή την κοινωνία έχουμε ιστορικό χρέος που ξεπερνάει τη γενιά μας και τη χώρα μας, να μην τη διαψεύσουμε.

Περισσότερο από την αναγκαστική υποχώρηση του περασμένου καλοκαιριού, περισσότερο από τις δύσκολες και επώδυνες αποφάσεις που αναγκαζόμαστε να παίρνουμε καθημερινά σε όποια θέση μας έταξε το κόμμα μας, υπάρχει ένα πράγμα που δεν θα μας συγχωρέσουν οι πολίτες που εξακολουθούν να προσβλέπουν σε μας και να ονειρεύονται : Να τους αφήσουμε ξεκρέμαστους, να αφήσουμε τον πόλεμο στη μέση και να αφήσουμε χώρο στην πιο αντιδραστική παλινόρθωση.

Ο Marx στην αντιπαράθεση του με τον Feuerbach είπε : Οι φιλόσοφοι απλά ερμηνεύουν τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Όμως το θέμα είναι να τον αλλάξουμε. Γι αυτό λοιπόν δεν θα παραδώσουμε αμαχητί τα όπλα, δεν θα ζήσουμε τη δική μας Βάρκιζα. Θα πολεμήσουμε, και θα νικήσουμε όλοι μαζί.

Όσοι ψάχνουν να βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα αξιοποιώντας τη σχέση μου με το παιδί μου, έχασαν.

Επειδή η Αριστερά που έμαθα από τον πατέρα μου – τον κουρέα που «αγάπησε» τη Μακρόνησο, γιατί έζησε με τους καλύτερους – είναι πάντα και εξ ορισμού νέα και με τους νέους.

Επειδή μεγάλωσα και μεγαλώνω μαζί με τα παιδιά μου, συζητάμε, με πείθουν, τους πείθω, συμφωνούμε ή διαφωνούμε, αλλά ο καθένας έχει τη δική του αυτόνομη προσωπικότητα και άποψη.

Επειδή θα είμαι περήφανος αν αποδειχθούν ολοκληρωμένοι άνθρωποι, τίμιοι, χρήσιμοι, που θα μιλάνε με την καρδιά και το μυαλό τους και θα βγάζουν την – όποια, σωστή ή λάθος, θα το δείξει η ζωή – αλήθεια τους.

Επειδή στα πάνω από σαράντα χρόνια οργανωμένης ζωής στην Αριστερά, έχω χωρίσει και ξαναβρεθεί και ξαναχωρίσει με δεκάδες συντρόφους, ξέρω λοιπόν ότι στην πολιτική κανένας «γάμος» και κανένα «διαζύγιο» δεν είναι για πάντα.

Όσοι λοιπόν ψάχνουν να βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα αξιοποιώντας σε «κίτρινα» δημοσιεύματα τη σχέση μου με το παιδί μου, έχασαν.

«Συνεργασίες από επιλογή, όχι από ανάγκη» (Στα «Νέα» – 13/1/2015)

νεατιτλοςΣτην εφημερίδα τα «Νέα», σε ένα μίνι αφιέρωμα στις συνεργασίες μεταξύ της Αριστεράς, με τίτλο «Μία ερώτηση, δύο απαντήσεις», σε επιμέλεια Νικολέττας Μουτούση, μίλησε ο Κώστας Πουλάκης, υποψήφιος βουλευτής Β’ Αθήνας και μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ, απαντώντας στο ερώτημα : «Θα βλέπατε μετεκλογικά μια ευρεία κυβέρνηση από τις δυνάμεις της Αριστεράς;«.

Αναλυτικά η απάντηση του Κ. Πουλάκη παρακάτω :

Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την ανάγκη σύμπραξης των δυνάμεων της Αριστεράς, αλλά και συνολικότερα για τη δημιουργία ενός προοδευτικού, δημοκρατικού, αντιμνημονιακού κοινωνικού και πολιτικού μετώπου είναι πάγια και γνωστή. Κατατέθηκε άλλωστε και στις εκλογές του 2012, όταν – δυστυχώς για την κοινωνία και τη χώρα – κάποιοι επέλεξαν είτε την απαράδεκτη “ουδετερότητα” είτε, ακόμα χειρότερα, τη σύμπραξη με την ακροδεξιά, όπως αποδείχθηκε, Νέα Δημοκρατία.

Σήμερα ενόψει της πιο κρίσιμης ίσως εκλογής για το μέλλον του τόπου, η Αριστερά έχει για πρώτη φορά την ευκαιρία να δοκιμαστεί από θέσεις κυβερνητικής ευθύνης. Έχουμε την ευκαιρία να βάλουμε τέλος στην καταστροφή, να ανακτήσουμε τη διεθνή αξιοπρέπεια και την ουσιαστική ανεξαρτησία της χώρας και να προχωρήσουμε με βάση ένα εναλλακτικό αναπτυξιακό σχέδιο στην επανεκκίνηση της οικονομίας και στην κοινωνική και παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας. Η μάχη που έχουμε μπροστά μας είναι δύσκολη. Δεν είναι μόνο το ζήτημα του χρέους και της λιτότητας που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, αλλά και η δραματική οπισθοδρόμηση που επέφερε η κυβέρνηση Σαμαρά στο επίπεδο της δημοκρατίας.

ερωτησηΣτην προσπάθεια αυτή, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται αντικειμενικά στην πρώτη γραμμή, έχοντας όπως όλα δείχνουν τη δυνατότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε ρητά δεσμευτεί ότι θα επιδιώξουμε ευρύτερες συμπράξεις πάνω στο πρόγραμμά μας. Όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή. Επιδιώκουμε την αυτοδυναμία, διότι θέλουμε να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας – και να κριθούμε γι’ αυτό. Και αυτό δεν αναιρεί, αλλά ενισχύει την ειλικρίνεια των προθέσεών μας για συνεργασία. Διότι, χωρίς να παραγνωρίζουμε τις υπαρκτές διαφορές μας, είμαστε πεπεισμένοι πως υπάρχουν πολλά σημεία συνάντησης όχι μόνο με την “παραδοσιακή” Αριστερά, αλλά και με τη ριζοσπαστική Οικολογία, την αριστερή Σοσιαλδημοκρατία και άλλες δυνάμεις, στη βάση ενός κοινού πλαισίου αρχών και αξιών. Από τις 26 Ιανουαρίου έχουμε πολλή δουλειά. Και την ιστορική ευκαιρία να αλλάξουμε πορεία για τη χώρα, προς όφελος της κοινωνίας. Αν αυτό δεν είναι προτεραιότητα των δυνάμεων της Αριστεράς, τότε τι είναι;

ΣημείωσηΣτο αφιέρωμα «Μία ερώτηση, δύο απαντήσεις» απάντησε επίσης, δίνοντας την εκδοχή του ΚΚΕ ο υποψήφιος βουλευτής επικρατείας του κόμματος, Νίκος Σοφιανός.

25 μέρες που θα σημαδέψουν την Ελλάδα και την Ευρώπη (Άρθρο στο tvxs.gr)

Φωτογραφία ΑΠΕ-ΜΠΕ

Φωτογραφία ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η 29η Δεκεμβρίου θα αποδειχθεί τομή στον πολιτικό χρόνο. Η αποτυχία του κυβερνητικού υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας να συγκεντρώσει υπέρ του τις απαιτούμενες από το Σύνταγμα 180 ψήφους αποτέλεσε το γεγονός που άνοιξε το δρόμο σε μια ιστορική για την Ελλάδα και την Ευρώπη ανατροπή.

Είχε προηγηθεί η διάψευση του success story, του “τέλους των μνημονίων” και όλων των προπαγανδιστικών “χαρτιών” που επιστράτευσε το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση Σαμαρά.

Πλέον η Αριστερά και η ίδια η χώρα αναμετράται με την ιστορία της. Και, πολύ περισσότερο, αναμετράται με το μέλλον της.

Έχουμε 25 μέρες να πείσουμε ακόμα περισσότερους, να στηρίξουμε την ελπίδα, να επικοινωνήσουμε το πρόγραμμά μας με κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Ένα πρόγραμμα στο οποίο η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας μπορεί να δει να αντικατοπτρίζονται οι ανάγκες της.

Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ είναι πραγματικά πλειοψηφική. Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή κανένας και καμία – πλην των ελαχίστων διαπλεκόμενων με το μνημονιακό μπλοκ εξουσίας μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων – που να μην έχει αντικειμενικό συμφέρον να συμπαραταχθεί με την προσπάθεια της Αριστεράς να βάλει τέλος στην καταστροφή.

Δεν υπάρχει κανένας και καμία που να μην έχει αντικειμενικό συμφέρον να στηρίξει το σχέδιο κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, το σχέδιο για την ανάκτηση της εργασίας, για την προστασία του δημόσιου πλούτου και των κοινωνικών αγαθών. Δεν υπάρχει κανένας και καμία που να μην έχει αντικειμενικό συμφέρον να στρατευθεί στη διαδικασία θεσμικής αναγέννησης της χώρας και ενίσχυσης της δημοκρατίας στη χώρα, που τόσο έχει υπονομευθεί τα τελευταία δυόμιση τουλάχιστον χρόνια.

Αυτή την πραγματικότητα θα κληθούμε να αναδείξουμε, όλα τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την Ελλάδα, μέσα στις επόμενες 25 μέρες. Με εμπιστοσύνη στην ορθότητα της πρότασής μας και στην κρίση του ελληνικού λαού, που δεν πρόκειται να “τσιμπήσει” για δεύτερη φορά στην προπαγάνδα της ΝΔ και των πάσης φύσεως μνημονιακών “φίλων” και “υποστηρικτών” της.

Το ψέμα, ο εκβιασμός, η τρομοκράτηση δεν κρατάνε για πάντα. Η ανάγκη και η ελπίδα είναι πια πολύ ισχυρότερα συναισθήματα. Και κυριαρχεί μεταξύ των πολιτών η βεβαιότητα πως – ό,τι κι αν γίνει – με την Αριστερά ο λαός θα σηκώσει κεφάλι, θα πάρει ανάσα.

Μας χωρίζουν, λοιπόν, 25 μέρες από την πιο καθοριστική μέρα στη νεότερη ιστορία της χώρας. Από τη μέρα που η χώρα και ο λαός της θα κάνουν το μεγάλο άλμα προς το μέλλον. 25 μέρες που θα σημαδέψουν – όχι ίσως τον κόσμο – σίγουρα όμως την Ελλάδα και την Ευρώπη.

23 Οκτωβρίου 1925 – 23 Οκτωβρίου 2014

hatzidakisΣαν σήμερα, στην Ξάνθη, ήρθε στη ζωή ο Μάνος Χατζιδάκις…

Για τις μουσικές του δεν υπάρχει τίποτα να ειπωθεί, καμία λέξη δεν θα μπορούσε να προσθέσει κάτι. Για τη μοναδική συνεισφορά του να υπάρξει και στην Ελλάδα γνήσια και αυτόνομη πολιτιστική ζωή, μιλούν όσα άφησε πίσω του, οι νέοι καλλιτέχνες που ανέδειξε, η μοναδική εμπειρία του “Τρίτου”, ο “Σείριος”, οι “Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού” της Κέρκυρας.

Ολόκληρη όμως η ζωή του μέσα σε μια ταραγμένη και σκοτεινή εποχή, όσα είπε, όσα έγραψε, όσα έκανε εκείνος ο Αριστερός που ψήφιζε Καραμανλή, ο “αναθεωρητής της Δεξιάς”, όπως αυτοχαρακτηρίστηκε, η εγγενής αίσθησή του περί δικαίου, η “λαϊκή” του, όπως έλεγε, ιδιοσυγκρασία, η παρουσία του πάντα δίπλα στους αδύναμους, μαζί με “τα παιδιά της γαλαρίας”, το ανοιχτό μυαλό του και το ανήσυχο πνεύμα του, θα δημιουργούν για πάντα μια αχτίδα φωτός μέσα στις σκοτεινές και ταραγμένες εποχές. Όπως και σήμερα.

Κι επειδή σήμερα, μέσα από άλλες διαδρομές, διαφορετικές από εκείνες που ο ίδιος έζησε ως νέος στη μεταπολεμική Ελλάδα, η Αριστερά ξανάρχεται στο προσκήνιο, με όλες τις αντιφάσεις και τις αναζητήσεις της, ας ξαναπιάσουμε το νήμα από εκεί που το άφησε : “Η Αριστερά οφείλει να περιέχει κάθε άνθρωπο με ανησυχίες. Κάθε άνθρωπος που δεν συμβιβάζεται είναι Αριστερός”.

Συλλυπητήριο μήνυμα Κ. Πουλάκη για την απώλεια της Κυβέλης Μακρή

Αποχαιρετάμε την Κυβέλη Μακρή, έναν άνθρωπο που σημάδεψε, όπως και ο σύντροφός της στη ζωή, αείμνηστος λαογράφος, Κίτσος Μακρής, τη σύγχρονη ιστορία της περιοχής μας, με την παρουσία της στην πολιτική και πολιτιστική ζωή του Βόλου. Η ζωή και το έργο του ζεύγους Μακρή ανέδειξε ανάγλυφα τη γνήσια λαϊκότητα, όπως εκφράζεται μέσα από την τέχνη και την παράδοση, αλλά και τη σύνδεση της μελέτης της ιστορίας με τον αγώνα για το σήμερα και το αύριο του τόπου. Γι’ αυτό και η θλίψη της απώλειας συνυπάρχει με την ελπίδα ότι δεν θα πάψει η Μαγνησία και ολόκληρη η Ελλάδα να γεννά ανθρώπους με τη ζωντάνια, τις ανησυχίες και το όραμα της Κυβέλης και του Κίτσου Μακρή.

Θερμά συλλυπητήρια στην κόρη της, κ. Θάλεια Μακρή-Σκοτινιώτη, και σε όλους τους οικείους της.

 

Κώστας Πουλάκης

Μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ

Περιφερειακός Σύμβουλος Θεσσαλίας